Hiken in de winterse bergen van de Balkan

Een 4-daagse sneeuwschoentrekking in Kosovo

De Peaks of the Balkan zijn een steeds populairder wordende bestemming om als meerdaagse trekking te lopen. De trail gaat door prachtige natuurgebieden en wordt veelal in de zomer bewandeld. Maar wist je dat deze bergen ook in de winter prachtig zijn? Met Unplugged Outdoor gingen wij op een 4-daagse sneeuwschoen-expeditie naar Kosovo om dit landschap te ervaren in de sneeuw en uit te zoeken welke routes geschikt zijn voor een toffe trekking.

De Pilot: route in het kort

• DAG 1: Aankomst in Peja
• DAG 2: Hike van Pepaj/Pepiq -> Hajla Peak -> Guesthouse Drelaj
• DAG 3: Hike van Boge -> Qafa Dasmoreve
• DAG 4: Hike van Kuqishte Leqinat -> Liqeni Drelajve, Glacial Lakes

Met gids in de Balkan

Wij liepen de tocht niet alleen met wildernisgids Gerty Verdaasdonk, maar werden geleid door de ervaren berggids Mentor Vokshi, die de Balkan op zijn duimpje kent. Hij weet precies waar we heen gaan, wat de sneeuw- en weersconditie zijn, en hoe we ons veilig door het besneeuwde landschap waden. Niet alleen maakt dat de tocht heel prettig, zijn kennis en ervaring als local voegen ontzettend veel toe. We leerden naast de techniek van het sneeuwschoenwandelen en het doen van een lawinecheck ook over de cultuur en geschiedenis van Kosovo. En ook tijdens het eten in de berghut praat hij er lustig op los en beantwoordt met enthousiasme onze prangende vragen.

De Beleving

Door de bergen trekken in de winter is een unieke ervaring. De stilte om je heen, met alleen de zang van vogels die fluiten, een klein briesje door je haren, de zon op je huid. En overal is het wit; een waar sprookjesachtig landschap. Je hoort de sneeuw zachtjes knerpen onder je sneeuwschoenen en verder is er geen mens te bekennen. In de Balkan is het hiken op sneeuwschoenen niet zo gemakkelijk als het lijkt; we bestijgen echt de toppen en deze klimmetjes kunnen best stijl zijn. Ook wordt de sneeuw gladder door de warmte. En tijdens onze trip was het zeker niet koud! Door de sneeuw wandelen met sneeuwschoenen (sneeuwrackets met ijzers) of alleen je snowboots (niet alle stukken kunnen op sneeuwschoenen) is een stuk zwaarder dan gewoon wandelen. Maar als je dan even hebt afgezien, zoals dat op een goede trail hoort, word je meer dan beloond met belachelijk prachtige vergezichten op de besneeuwde bergketens. Dat zijn plaatjes die je niet meer vergeet.

Unplugged

Met Unplugged Outdoor op pad gaan betekent naast gegarandeerd avontuur ook dat je offline gaat. Geen mobiele apparaten deze trekking, alleen elkaar, de natuur, en een goed boek. Door offline te gaan krijg je geen onnodige prikkels van buitenaf en kun je je helemaal onderdompelen in het hier en nu. Geen haast, geen stress, alleen de bergen, de sneeuw en het doel om de top te halen. Zo ben je toch meer in verbinding met elkaar en heb je meer aandacht voor wat er om je heen gebeurt. Die appjes kunnen wel wachten.

Overnachten en eten

Wij overnachtten de eerste en de laatste nacht in het Sky Hostel in Peja. Hier zijn wij met de hele groep uit eten geweest in hotel Kulla e Zenel Beut waar ze zowel heerlijke Kosovaarse gerechten serveerden als smaakvolle lokale wijn. Tijdens de trekking zijn wij twee nachten in dezelfde berghut verbleven omdat dit met de huidige sneeuwconditie het makkelijkst was. Deze wordt gerund door een heel vriendelijke familie die voor ons avondeten zorgde, ons ontbijt, en onze lunch. ’s Ochtends was er koffie en thee, en voor de rest van de dag waren er meer dan genoeg drankjes om uit te kiezen. Deze houd je zelf bij en reken je af aan het eind.

Waar moet je nog meer aan denken?

Het is goed om nog bij een aantal dingen stil te staan voor je de sneeuw in duikt. Hier wat tips:

• Laagjes! Net als bij elke hiking trail, maar vooral in de kou, doe laagjes aan. Ook al gaan ze allemaal uit als de zon schijnt, het koelt net zo hard af en dan wil je ze allemaal aan hebben.
• Goede, waterdichte snowboots of wandelschoenen die in de sneeuwschoenen passen. Omdat je ook vaak alleen op je schoenen door de sneeuw loopt, heb je goed passende, waterdichte schoenen nodig. En gaiters zijn ook erg handig.
• Wandelstokken met wintertellers. Voor extra grip in de sneeuw zodat je er niet gelijk helemaal doorheen prikt.
• Goede, dikke sokken. Niet alle snowboots ademen even goed hebben wij vernomen, en dus is het belangrijk om wel goede sokken te hebben. Sokken die ademen en niet zo snel doorweekt zijn. Zelf heb ik ook skisokken gedragen en ben ik fan van merinowol.
• Wandelwol en blarenpleisters. Het loopt in sneeuwschoenen net even anders en het komt vaak voor dat je naar voren en achteren schuift, en ook scheef op je schoenen staat (want, geen paden). Als je snowboots dan ook nog eens niet zo lekker ademen, kan het nogal wat wrijving geven.
• Cash. In sommige berghutten kun je eten en/of drinken kopen, maar hier kun je lang niet altijd pinnen.
• Geprinte vliegtickets. Op vliegvelden zoals die in Pristina, Kosovo, willen ze graag dat je je vliegtickets geprint en wel bij de hand hebt. Niet alleen op je telefoon dus! En zelfs dat is niet altijd voldoende en moet je een officieel geprinte instapkaart bij de incheck krijgen. Check dit dus altijd goed bij je vliegtuigmaatschappij voor je vertrekt. Dat scheelt een hoop tijd en stress!

De Hikes:

DAG 2: Beklimming Hajla (2403m)

• Kilometers: 12
• Hoogtemeters: 850
• Daling: 1250
• Duur: 9 uur

Deze dag was meteen de pittigste en ook de meest indrukwekkende. De trail begint met stijgen, eerst geleidelijk en daarna ietsjes steiler door het bos tot de eerste berghut waar de eerste 400 hoogtemeters zijn behaald. Tussendoor genoten we van de mooie uitzichten en verstopte vogeltjes. Daarna staken we een stukje vlak vallei over waarna we de traverse inzetten om de berg op te komen. Op sommige momenten was dit best spannend omdat je ver kon wegzakken of wegglijden en je moest echt goed je stokken gebruiken en richting de bergwand leunen. Het hele stuk tot de top ging dan ook een stuk trager. De laatste 100 meter tot de top ging steil omhoog. Hier kwam ook even de wind opzetten en werden we omringd door wolken en lichte sneeuwval waardoor alles om ons heen wit was.

En daar sta je dan met je goede gedrag en je sneeuwschoenen, je af te vragen waarom je ook alweer zo graag een berg op wilde. Niet zonder tranen van lichte angst en overweldiging, en de steun van Gerty, dan toch naar boven geploeterd. Want je weet: morgen kijk je hier met een glimlach op terug. Als je het overleeft. Nee, grapje, het is goed te doen (zeg ik nu). Boven op de top aangekomen is de sensatie nog niet klaar want we gaan ook nog een stuk de kam over. Hier moeten we voorzichtig in elkaars passen lopen want aan de andere kant lurkt een steile afgrond. Helaas zitten we op dit moment in de mist en hebben we geen uitzicht vanaf het hoogste punt. Maar zelfs in het wit ziet dit er spectaculair uit.

We gaan dezelfde weg terug en doen voor het dalen onze sneeuwschoenen uit. Met de hakken naar beneden en minstens kniediep in de sneeuw lopen we de berg af. En jeetje, wat lijkt dat steil van bovenaf! Na een korte pauze op het plateau dalen we de traverse weer af tot we in de vallei komen. De zon gaat langzaam onder en we schieten wat prachtige plaatjes tijdens golden hour terwijl we gestaag door vallei en bos naar beneden gaan. Hier zagen we een diepe pootafdruk van een wolf op het pad. Toen de sneeuw op was en de zon onder, liepen we nog zo’n twee uur op alleen onze snowboots in het donker naar het hostel. Je kunt wel raden hoe dankbaar wij waren voor de warmte van het haardvuur en het eten op tafel!

DAG 3: Beklimming Kosovo – Montenegro Pas

• Kilometers: 8
• Hoogtemeters: 420
• Daling: 420
• Duur: 7 uur

De hike van de tweede dag was minder lang en minder zwaar dan de eerste. We startten op een punt in Boge op 1430 meter en liepen zo een kleine vallei in. Al snel sloegen we af, het bos in, en stegen in rap tempo naar het eerste plateau. Na de eerste 200 hoogtemeters namen we een korte pauze. Hier hadden we de boomgrens al gepasseerd en aanschouwden nu al een prachtig uitzicht op de bergketens. Een tussendoortje in de zon.

Na de eerste stop stegen we de laatste hoogtemeters naar de piek. Dit gedeelte was een stuk steiler en door de zon was de sneeuw ook zachter. We moesten dus goed uitkijken waar we onze sneeuwschoenen neerzetten zodat we niet weggleden. En al onze laagjes? Die konden wel uit. Wat, sommige van ons hadden zelfs geen laagje meer aan. Eenmaal op het volgende plateau aangekomen keken we onze ogen uit. Een fenomenaal uitzicht van 360 graden rond; bergen met sneeuwtoppen, bossen, valleien. En geen wolkje aan de hemel. Oké, misschien twee.  De lunch smaakt dan ineens zoveel beter!

Het ene uitzicht na het andere, het hield niet op.

Maar het was nog niet uit met de pret, want voor de liefhebbers was er nog een kleine piek om te beklimmen. Het ene uitzicht na het andere, het hield niet op. Hierna zetten we de daling in, door de valleien en diepe sneeuw terwijl de zon langzaam onder ging. Ondertussen konden we weer uitgebreid kletsen, want dat gaat toch gemakkelijker naar beneden, en bereikten we ons beginpunt weer. Omdat de hike vandaag een stuk korter was, hadden we meer dan genoeg tijd voor een goed potje Hitster voor het avondeten werd opgediend. Overal in het hostel laaiden de haardvuren heerlijk warm op en ook het eten was weer zalig en veel te veel.

DAG 4: De klim naar de twee bergmeren.

• Kilometers: 14,2
• Hoogtemeters: 545
• Daling: 545
• Duur: 6,5

Op de derde en laatste dag van onze sneeuwtrip namen wij afscheid van de zorgzame eigenaars van het hostel. Onze spullen werden in de jeep geladen en we reden naar het beginpunt van de laatste hike; restaurant Guri Kuq. Hier begonnen we de hike in luxe met een weldadige cappuccino. Na helemaal opgewarmd te zijn en de nodige cafeïne ons nog energieker liet voelen, begonnen we aan de klim op onze snowboots. Daar deze hike een klein deel uitmaakt van de Peaks of the Balkan trail, en het ook nog eens zondag was, waren wij niet de enige die omhoogliepen om het bevroren meer te zien. Er kwamen mensen op sneakers voorbij, zonder stokken en zonder handschoenen, die zich al uitglijdend een weg omhoog ploeterden. Geen gebrek aan doorzettingsvermogen in ieder geval. Het pad liep veelal door het bos en we wisten dat we bij het meer aan waren gekomen door de grote open plek tussen de bergen; het meer zelf was niet te zien door de verse laag sneeuw die erop lag.

Aan de rand van het meer namen we een kleine pauze waarna we het overstaken. Het plan was om aan de overkant van het meer verder te stijgen naar het tweede bergmeer. Voordat we dit veilig konden ondernemen, met de nieuwe laag sneeuw die was gevallen, moest er eerst een lawinecheck worden gedaan. Mentor, onze gids, liet ons uitgebreid zien hoe dit moet en waar je allemaal op moet letten.

Conclusie: de sneeuwlaag was onstabiel en het was te riskant om daar omhoog te gaan.

Conclusie: de sneeuwlaag was onstabiel en het was te riskant om daar omhoog te gaan. Geen tweede meer voor ons dus! Maar niet getreurd, want we kozen een ander pad, verder door het bos, waarmee we uitkwamen op een klein plateau met wederom een prachtig uitzicht op de omgeving. Hier werd onze lunch genuttigd voor we verder trokken. Vanaf deze plek daalden we 100 meter af naar een, dachten wij, verlaten hutje, maar niets was minder waar! Binnen brandde een haardvuur en er werd schnapps geserveerd. Een magische plek om in the middle of nowhere te overnachten tussen de bergen als je aan het trekken bent. Of om je een maand of twee af te sluiten voor de bewoonde wereld; ‘tis maar net waar je van houdt. De tocht naar beneden bestond uit stukken met staalkabels om je aan vast te houden, maar de weg terug omhoog ging een stuk makkelijker. Hebben we toch ook nog een klein beetje geklommen!

Eenmaal terug op de lunchplek liepen we een ander pad terug dwars door de bossen richting het beginpunt. Een waar winter wonderland, met dikke marshmallowsneeuw waar we dan ook alleen met onze snowboots doorheen konden banjeren. En als je onderuitgaat, ga je ook goed onderuit! Maar vaak niet zo hard. Nog een laatste paar keer onze monden laten openvallen bij het zien van de witte bergen en vergezichten voordat we het einde bereikten en we onze sneeuwschoenen konden inleveren. Gezamenlijk sloten we af in het restaurant met een drankje. In een uur reden we terug naar het Sky Hotel in Peja, waar we dan echt de dag afsloten in hetzelfde restaurant als de eerste avond. In stijl dus, en de cirkel rond.

Een waar winter wonderland, met dikke marshmallowsneeuw waar we dan ook alleen met onze snowboots doorheen konden banjeren.

De trip zit er na deze vier volle dagen weer op en we vliegen met ons team terug naar Nederland. Wat een beleving en hoe speciaal dat de mensen met wie je dit avontuur aangaat zo snel een plekje in je hart krijgen. Alsof je al weken onderweg bent.

Klinkt dit als een avontuur voor jou en wil jij ook wel hard werken voor een sprookjesachtig uitzicht? Kijk dan vooral even bij Unplugged Outdoor op de website wat zij al wel niet voor je in petto hebben!

Let op: deze blog bevat een affiliate link, dit betekent dat ik een commissie ontvang als jij een aankoop doet via de link. Jij betaalt hier niks extra voor en tegelijkertijd support je mij. Een win-win dus. En een toffe reis.